امر به معروف و نهى از منكر وهابيها مانند اشاعره معتقدند كه امر به معروف و نهى از منكر وجوب شرعى دارد يعنى اگر قانونگذار دستور به انجام آن نداده بود عمل به آن واجب نبود . اما شيعه اماميه و معتزله معتقدند امر به‌كارهاى خوب و جلوگيرى از اعمال بد ، وجوب عقلى داشته و حكم شرع ، ارشاد و راهنمايى به دستور عقل است در هر صورت چه معتقد به وجوب شرعى شويم يا عقلى نتيجه يكى است « 1 » .

--> - الشيعة : 17 / 93 ح 5 ، دعائم الاحكام : 2 / 474 ، الخصال صدوق : 1 / 329 باب ششم ح 25 ، و بحار الانوار : 100 / 43 ح 3 . ( 1 ) . يكى از اصول اساسىاى كه اسلام بر آن تأكيد مىكند و پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم و ائمه عليهم السّلام آن‌را در زندگى خويش به‌كار بستند و امام حسين عليه السّلام به‌خاطر آن به شهادت رسيد ، امر به معروف و نهى از منكر است . امام حسين عليه السّلام كوفيان را مورد خطاب قرار داد و فرمود : من به‌خاطر غرور و خودخواهى ، و سركشى و فساد ، و ظلم و ستم قيام نكردم . من براى اصلاح امت جدم محمد و امر به معروف و نهى از منكر قيام كردم . رجوع كنيد به الفتوح ابن اعثم : 5 / 34 ، مناقب آل ابى طالب : 3 / 241 . دكتر اسعد على ، شرحى بر اين سخن امام عليه السّلام نوشته است : قيام يعنى عبور از گفتار و رسيدن به عمل . او از به فعليت رساندن گفتار با فعلى تعبير كرده كه فاعلش آن‌را به انجام رسانده و از صيغه تقريرىاى استفاده كرده كه بر آنچه عملا صورت گرفته است ، تأكيد مىكند . مراجعه كنيد به انصار الحسين محمد مهدى شمس الدين : 39 . -